De laatste paar dagen Zuid-Oost-Azië.

Het laatste dagje in Pai hebben wij niet veel meer uitgevoerd, als ontbijten, inpakken en s'avonds wat overheerlijke verse sushi en wat wraps met kebab gehaald op de markt.
De volgende dag moesten we vroeg uit de veren om onze minibus van 07:00 uur van Pai naar Chiang Mai te nemen. S'morgens zagen we nog een aantal monniken wat aalmoezen halen bij de plaatselijke bevolking, het ging er wat reëler aan toe dan in Luang Prabang moet ik toegeven. Met de minibus ging prima, na 1100 bochten gemaakt te hebben door de bergen heen waren we wat misselijk. Maar verder waren we zeker 4 uur sneller dan de lokale bus en dat voor maar 150 bath, terwijl je hier in Chiang Mai met de taxi of tuk tuk voor 160 bath van je hotel naar een shopping mall (9 km verderop) wordt gebracht.
Maar aangekomen, ingecheckt en naar het oude centrum gegaan voor wat eten en een overheerlijke olie massage bij Ginny. Die heeft een massage salon voor het hotel waar we drie keer te gast waren. Daarna met Dennis, Emiel, Ginny en ik met Ginny's auto naar Doi Inthanon gereden. De rit duurde zo'n 2,5 uur door de bergen naar het hoogste punt van Thailand, waar je echt een erg mooi uitzicht hebt over het gebied buiten Chiang Mai.
Na verschillende keren entree te hebben betaald en mooie natuur en uitzichten gezien te hebben, is Emiel terug gereden naar Chiang Mai om daar wat te eten.
Wat een leuke en gezellige dag, na 3300 bochten op 1 dag had ik wel even genoeg van alle bergweggetjes. Maar ze zijn wel mooi!

Vandaag (vrijdag 7-2-2014) uitrusten, inpakken en vanavond vliegen we naar Bangkok en morgen naar huis na 6 weken gereisd te hebben. Het was mooi, hoogtepunten, dieptepunten, schitterende uitzichten, landschappen gezien, leuke maar ook grappige mensen gezien en ontmoet, 4 landen doorkruist, vele verschillende hotels gezeten, mooie excursies gedaan, het ziplinen en in een boomhut slapen was een fantastische ervaring en mijn absolute hoogtepunt was zeker het indrukwekkende Angkor. Al met al een geslaagde vakantie met hier en daar een wat minder puntje. Maar het is mooi geweest, bye bye South-East-Asia!!

Mae Hong Son, Tham lod cave en de longnecks.

Dinsdag 4 februari 2014:
Vanmorgen vroeg opgestaan ontbeten in het hotel en tot mijn verbazing werden we opgehaald door een grote 7-zits 4wheel drive. De gids met zijn grote zonnebril gaf ons een plaatsje achterin. Normaal gesproken wordt je met tien man of meer in een minibus geduwd en doe je het er maar mee de rest van de dag. De groep was ook heel leuk, een Australisch en een Canadees stel. De rit door de bergen en rijstvelden met meer dan 1100 bochten was fantastisch, elke bocht was mooi en had je weer een ander uitzicht. De eerste stop was na een half uur en daar had je een erg mooi uitzicht op een hoog punt. Daarna de auto weer in en naar de "Tham lod cave". Echt een waanzinnig mooie grot waar de vogels met tientallen naar buiten vlogen en waar we dus de reusachtig grote ingang ingingen met zijn drieën en twee gidsen met een grote gaslamp. Daar gingen we met twee lange bamboe vlootjes de grot in, bij de entree kregen we allemaal een zak visvoer mee. En nu wisten we waarom het wemelde er van de vissen, wel grappig om te doen. Na ongeveer een minuut of tien kwamen we bij de eerste kamer in de mega grot, bootje uit trap op en achter de vrouwtjes aan met de grote gaslampen. Echt waanzinnig groot en mooi met allerlei verschillende lagen en hoe hoger we in de grot kwamen hoe warmer het werd en de luchtvochtigheid was niet te doen, zo vochtig. Na ongeveer een half uur alles bekeken te hebben gingen we weer naar een andere kamer via een trap volgescheten door vleermuizen en vogels. Het plafond van de grot zat helemaal vol met vleermuizen. Nadat we drie verschillende lagen in de grot hadden bekeken zijn we weer op het bamboe vlotje gestapt en werden we door een man voortgesleept in de grot. Echt erin varen ging moeizaam, aangezien het erg ondiep was.
Daarna terug gelopen en daar wat gegeten met de groep. Daarna weer terug in de auto en naar een dorpje gereden in de "middle of nowhere" waar de boeren leven en waar je een heel erg mooi uitzicht had in de vallei van Mae Hong Son. Daar wat rond gekeken en aan het einde had je een 'pigfarm'. Wat best grappig was, omdat er hele kleine biggetjes tussen liepen. De omgeving en de rust van het kleine stoffige dorpje was echt de moeite waard.
Er waren ook geen andere toeristen, dus dit was gewoon iets wat onze gids aan ons wilden laten zien. Daarna nog een half uur in de auto door de prachtige omgeving van Mae Hong Son naar een tempel gereden op een berg, waar je uitzicht had over het vliegveld van Mae Hong Son. Bij deze tempel had je een koffie huisje op een Cliff, waar je echt het mooiste uitzicht van een terras had wat je je maar kunt indenken. Ik zal een foto plaatsen om je een indruk te geven. Daarna nog een tempel en de longnecks bezocht, zijn mensen uit Birma die hier al lange tijd leven en klederdracht dragen en ringen om hun nek hebben. Daar wat rond gelopen en daarna twee uur terug in de auto. Halverwege gestopt voor de sunset op een prachtig punt met uitzicht in de vallei van Mae Hong Son. Onze gids stopte op het beste stukje om ons dat te laten zien, super! Daarna super misselijk van alle 1100 bochten en van boven naar beneden, kwamen we na meer dan twee uur eindelijk aan in Pai.
Daarna nog wat afgesproken met onze mede reizigers van de dag en een steak gaan eten bij Baan Pai village steak house en een biertje gedronken bij een soort hippy barretje.

Bye Bye Chiang Mai hello Pai.

S'morgens uitgecheckt en een gratis ritje van het Adventure hotel naar het centrale busstation van Chiang Mai gehad. Stapten we om 12:15 uur in de lokale bus, waar we echt moeilijk in zaten. Kleine bus, met ventilatoren aan het plafond. Het was eigenlijk geen doen voor lange Europeanen zoals wij, pffff dat ging een lange zit worden. Maar het was niet duur, haha!! Zo'n €3 met zijn tweeën voor zo'n 5 uur met de bus, geen geld!
De eerste 50 km gaat redelijk snel over 4-baans wegen en daarna goed geasfalteerde binnenwegen. Daarna volgen we de goed geplaveide, maar wel slingerende bergwegen. De rit naar Pai is fantastisch, dwars door de bergen met een continue mooi uitzicht langs diepe ravijnen en bossen. Wat opvalt is dat deze streek, overigens net als de dalen, volledig groen zijn. Overal bananenbomen, naaldbomen en andere groene bomen. En het golvende landschap van die bergen onder een strak blauwe hemel. In een woord: prachtig. Onderweg, na 2 uurtjes een stop ingelast voor de noodzakelijke sanitaire stop(met echt sanitair), een hapje en een drankje en dan weer op weg richting Pai. Als we uit de bergen komen hebben we in de verte zicht op Pai, dat in een dal licht langs de Pai River. Een klein dorpje die inmiddels al aardig wordt bezocht door de meeste Thailand bezoekers. Eindelijk waren we in Pai na zo'n 5 uur in een veel te krappe bus met open ramen en een ventilator boven je hoofd. De bus moest ingeparkeerd worden in een wel heel klein straatje, na 5 keer keren en er bijna een paal uitgereden te hebben stond de bus op zijn plaats. Nu met onze backpacks op zoek naar ons hotel in Pai. Na eromheen te hebben gelopen met ons veel te zwaar bepakte backpacks hebben we het gevonden. Een huisje in moderne stijl met een aparte slaapkamer en een mooie aparte badkamer met stortdouche, het is van alle gemakken voorzien. S'avonds wat rond gelopen op de nightmarket, die overigens in bijna elk Aziatisch stadje niet mag ontbreken. Leuk en knusse straatjes met een beetje een laidback en hippy stijl, het doet mij ook een beetje denken aan een kunstenaars dorpje.

Zondag 2 februari 2014:
S'morgens ontbeten en een mountainbike gehuurd voor 80 bath per dag (€1,60) daarna met de kaart erbij naar de Canyon gefietst. Zo'n 8 km heen in 33 graden en berg op en berg af, ontzettend pittig! Bij de Canyon de berg op gelopen en van het weidse uitzicht genoten. De Canyon op zich is niet heel erg bijzonder, maar wel leuk om even gezien te hebben.
Na de Canyon verder gefietst en richting de Pembok waterval gegaan, zover zijn we niet gekomen. Het was gewoon niet te doen op de fiets, zoveel heuvels en bergen.
Ik ben geen Leontien van Moorsel en je ziet ook niemand op de fiets, alleen een stel dwazen net als wij. Halverwege de waterval had je een meer en kon je naar een land split kijken en je kreeg gratis bananen en een soort cranberry sapje. Echt heel erg vriendelijk van deze mensen. Daarna de aardverschuiving bekeken en besloten om toch maar terug te fietsen naar het hotel.

De dag erna weer met volle moed gaan fietsen naar het "Piranha fishing park" en het "Chinese village". Berg op en nog meer berg op, best zwaar en ik voelde mijn benen nog van gisteren. De omgeving is erg mooi en overal zie je bergen en droge rijstvelden.
S'middags een overheerlijke massage gehad waar je in Nederland een veel te hoog bedrag voor betaald en hier doen ze het bijna voor niets, zo'n 200 bath (€5) heb ik betaald voor een massage van een uur. Daarna wat excursies geregeld naar de hotsprings en naar Mae Hong Son en de Tham lod cave, zodat we toch een goede indruk van de omgeving krijgen.
S'avonds een overheerlijke steak gegeten bij een super gezellig en mooi aangekleed "steak house" met Thaien in cowboy kleding.

Chiang Mai....

Donderdag 30 januari 2014:
Vlucht van Luang Prabang naar Chiang Mai en naar het Adventure hotel, waar we een kamer hebben als een grot met dinosaurussen. Allemaal thema kamers, echt grappig!
De bazin van het hotel is echt onwijs vriendelijk en bood ons aan om de volgende dag van kamer te ruilen als we dat zouden willen. Na het inchecken werden met een soort golf karretje naar onze kamer gebracht, het hele park lijkt wel een soort Hollywood met fonteinen en palmbomen. Deze dag erna zijn we inderdaad van kamer veranderd en zijn we in de kamer \'caravan\' gegaan met een soort huifkar als bed en gras als vloerbedekking en de hele kamer beschilderd met gras met bloemen.
Het personeel is ontzettend aardig, maar zo aardig dat ze ons on 05:55 uur wakker belde voor een wake-up call waar wij niets van wisten :(
Maar goed, het was een foutje van hun. Degene die ons wakker belden was ook erg fout, een man in een Chinese jurk, die half vrouw half man is en met lang haar en een beugel.
Maar ik kijk hier nergens meer van op, want zo lopen er tientallen van rond.

Luang Prabang en de Kuang Si falls, Laos.

Maandag 27 januari 2014: De afgelopen dagen Luang Prabang wat beter bekeken, het is een knus en een niet al te groot dorp. Mooie eetgelegenheden, heel veel tempels en wat beter onderhouden huizen dan de rest van Laos wat wij tot nu toe gezien hebben. Door mijn voedselvergiftiging en de bacterie in mijn bloed is mijn Laos ervaring een beetje in het water gevallen. Het eten is een lastig verhaal geworden en daarom maar eten bij de wat duurdere restaurants om het herstel te verbeteren. Het is best een duur dorpje/ stadje hier, je ziet ook veel buitenlandse gezinnen met kinderen en de wat beter gestelde mensen. Voor de backpacker die voor $5 wil slapen wordt het een lastige zaak, je wordt hier (wat wij de afgelopen 1,5 week hebben ondervonden) overal opgelicht. De mensen hier weten de prijzen wel, wil je een gare zelf-in-elkaar gemaakte bamboe brug over betalen. Of ga je met een tuk tuk een paar km verderop betaal je bijna meer dan voor een taxi in Nl, maar de mensen willen en doen het toch wel. Zondag na een iets wat verbeterde situatie voor mij hebben we eerst de was bij elkaar gezocht en die ingeleverd bij de receptie van ons hotel. Daarna allebei een fiets gehuurd en Luang Prabang gaan verkennen, het heeft echt wel mooie en knusse plekjes. Maar je bent na zo'n drie uur toch echt wel rond gefietst. Het heeft zeker mooie tempels hier en daar en je ziet ook overal monniken. Na terugkomst in ons hotel zagen wij onze was aan de houten schutting aan de buitenkant van het hotel hangen, haha dit hadden we nog nooit meegemaakt. Maandag zijn we na het ontbijt in een Frans restaurant met echt lekkere croissants en pain au chocolat en een theepotje naar de Kuang Si watervallen gegaan met een tuk tuk. Het is ongeveer een uur rijden en daar aangekomen zijn we door het national park Kuansi gelopen. Eerst had je een soort berenreservaat, waar beren worden opgevangen die verwaarloosd of mishandeld zijn. Toen werden de beren gevoerd was wel even grappig om te zien, daarna zijn we doorgelopen door het mooie bos/oerwoud naar de watervallen. Het eerste wat ik zag was een enorm heldere blauwe kleur, zo ontzettend mooi! En dan trapsgewijs liep het af, echt wonderschoon. Net als het bureaublad of achtergrond van je pc, die standaard in je computer zitten. Het liep helemaal door naar boven van laag naar laag, een soort mini baden. Aan het einde was de bron een hele mooie brede en best hoge waterval, erg mooi! Via bruggen en door het bos kon je alles goed zien. Na een paar uur gingen we weer terug met de tuk tuk naar Luang Prabang, waar we s'avonds Kees en Sandra weer tegenkwamen die we bij de Gibbonexperience hadden ontmoet. Dinsdag 28 januari 2014: S'morgens om 05:15 uur opgestaan om de monniken te gaan voeren samen met Emiel, de rest lag nog te slapen. Het was niet ver van ons hotel, maar volgens mij lopen door heel Luang Prabang bij elk willekeurige tempel monniken om een aalmoes te scoren. Bij een van de grootste tempels aangekomen om 06:00 uur s'morgens, waar wij eerst door de lokale markt heen moesten waar mensen al druk bezig waren met hun waar te verkopen in het donker. Stond er een vrouwtje met twee manden met allerlei voedsel voor de monniken die wij konden kopen als toerist en dat weer aan de monniken konden geven. Uhum mijn gedachte over het boeddhistisch geloof kreeg gelijk weer een andere betekenis, meer een handeltje voor de lokale bevolking die zoals zoveel dingen hier er weer een slaatje uit kon slaan. Maar goed wij allebei rijst en wat bananen en koekjes gekocht bij het vrouwtje, toen moesten we onze schoenen uit doen en op een kleedje gaan zitten. En als verrassing kregen we allebei nog een mooie doek om, het zal allemaal wel goed zijn. Toen kwamen ineens een stuk of 30 monniken en het was nog heel hard werken om ze allemaal wat te geven, rijst, koekjes, bananen. Toen waren ze ineens weg en kwamen ze nog een keer maar nu van de andere kant, en weer hetzelfde. Toen was het zo goed als op en kwam het vrouwtje of we nog een keer wat wilde kopen, wij vonden het wel prima zo en volgens mij had ze wel genoeg verdiend in een korte tijd. Daarna terug naar het hotel en s'middags wat rond gekeken in Luang Prabang en lekker wat gegeten hier en daar. Woensdag 29 januari 2014: S'morgens uitgeslapen en naar ons favoriete Frans restaurantje. Verder alles geregeld om toch maar terug te gaan naar Thailand i.v.m. Mijn voedselvergiftiging en bacterie, hebben we besloten om niet langer in Laos te blijven. Ook begint vrijdag het Chinees nieuwjaar waardoor er veel dicht is, wel heel erg jammer had graag het rondje afgemaakt maar mijn gezondheid gaat voor. En de gezondheidszorg is gewoon beter geregeld in Thailand. We gaan eerst naar Chiang Mai en dan door naar Pai bij de Birmese grens. Verder hebben we deze dag bij een barretje gezeten en hebben we een Nederlander ontmoet die 6 maanden aan het reizen was en al veel van de wereld gezien had. Was zeker gezellig en s'avonds weer met hem afgesproken en wat gedronken tot 23:00 uur want dan sluit alles in Luang Prabang. Er ligt ook in meerdere hotels (in Laos) een oproep van de politie dat men voor 00:00 binnen moet zijn. Nog nooit meegemaakt zoiets, na 23:00 uur is het dan ook erg stil op straat.

De slowboat over de Mekong en Luang Prabang.

Donderdag 23 januari 2014:
S\'morgens vroeg uitgecheckt met de veronderstelling dat de boot van Huayxai om 09:30 uur zou vertrekken naar Pakbeng. Dus wij met zijn vijven naar de pier een kaartje gekocht voor 220.000 kip (€22) voor twee dagen slowboat naar Luang Prabang. Dus wij zaten als eerste om 08:30 uur al op de slowboat te wachten tot deze ging varen. Wij maar wachten en wachten en na ongeveer een uur kwamen pas de eerste mensen. Best suf van ons maar we hadden wel een goede plek en dat is toch best handig als je zo\'n 8 uur in de boot moet zitten, na ja voor ons dan zo\'n 11 uur.
En uiteindelijk vertrok de boot dan pas om 11:35 uur. Zo lang zitten wachten en toen nog de lange bootreis gemaakt door echt prachtige landschappen. Echt heel erg mooi, je ziet alleen bijna geen dieren aan de kant zoals vogels etc. Wel af en toe wat ossen en geiten. Aan het einde van de middag rond 17:05 uur kwamen we aan in Pakbeng. Een klein maar gaar dorpje aan de rand van de Mekong waar de slowboat een tussenstop maakt. Daar wat gegeten bij een Indisch restaurant en het dorpje twee keer heen en weer gelopen, wat broodjes besteld en daarna gaan slapen. De volgende ochtend weer vroeg de boot op 08:00 uur en onze backpacks al afgegeven zodat de bootmannne die al in het ruim konden leggen. Maar toen kwamen wij erachter dat deze boot al vol zat en wij dus er met 5 personen niet op konden, of dat er een paar moesten staan voor zo\'n 9 uur. Dus wij weer de backpacks terug gehaald en weer op een andere boot, wat een gedoe en er is ook niemand die dingen checkt. Iedereen loopt ook door elkaar en doet maar wat.
Toen hadden we achterin op de andere boot goede plaatsen met zijn vijven, we gingen zitten op de beste stoelen van de boot en dat waren autostoelen van een Seat, met of zonder hoofdsteun.
Na ongeveer een uur werd ik erg ziek, ik was al niet lekker in Pakbeng s\'morgens, maar nu trok ik het echt niet meer. Ontzettend misselijk, hoofdpijn, duizelig en heel erg veel buikkrampen. Ik heb van de hele tweede bootreis weinig meegekregen alleen dat het de langste en pijnlijkste dag uit mijn leven was. Na deze lange en eindeloze uren op de boot kwamen we aan in Luang Prabang waar we van de boot de tuk tuk ingingen. Dennis is met mij gelijk naar het ziekenhuis gegaan om te kijken wat ik had. Ik wilde alleen maar slapen en liever niet naar een beundokter in een derde wereld land net als Laos. Maar goed, meegegaan en de dokter heeft mij onderzocht, bloed afgenomen en vastgesteld dat ik een voedselvergiftiging en een bacterie in mijn bloed had.
Pfff lekker dan, was echt te beroerd om nog op mijn benen te staan na deze zware week met heen en weer reizen, trekkings en twee dagen op een boot met slecht eten en weinig slaap.
Na ongeveer een uur kreeg ik een zak vol pillen mee en zakjes die ik in water moest mengen, daarna heeft de dokter ons bij het hotel afgezet met de ambulance en dag voor maar €30.
Ik was zo blij dat ik er eindelijk was en gelijk gaan slapen, Dennis is wat eten gaan halen zodat ik alle medicatie al kon innemen. Nu twee dagen verder gaat het stukken beter, gelukkig!!
Vandaag fietsen gehuurd door het mooie en liefelijke Luang Prabang, het is niet al te groot maar wel erg knusse en mooie straatjes. De avondmarkt is ook best leuk om te zien, alhoewel vergelijkbaar met die in Chiang Mai.

The Gibbon experience, zippen in Laos.

Gisteren om half 9 verzameld bij het kantoor voor de 'Gibbon Experience' van twee dagen en 1 nacht in een boomhut slapen. We verzamelden met de rest van de mensen en kregen eerst een film te zien met veiligheidsinstructies over het zippen.
Na de uitleg werden we onderverdeeld in twee groepen van 10 personen, waarvan er 6 Nederlands waren. Twee uit Australië en twee uit Italië. Een erg leuke groep, en onze twee gidsen Taiwan en Pad. We moesten in een open bakwagen gaan zitten met zes personen, en vier in de auto. Jeetje wat was dat koud, brrrr. Het was in de ochtend en we reden rond de 100 km per uur in een open bakwagen vol in de wind. Op dat moment was ik erg blij met mijn winddichte jas. Na ongeveer 1,5 uur kwamen we aan op de bestemming, een klein primitief dorp naast het national park waar de zipline ervaring plaatsvondt. We kregen allemaal een tuigje om die we vast moesten gespen, de gidsen hielpen ons hierbij. Een simpel systeem met twee haken die je vast moest zetten aan de grote ijzeren draad en een daarvan was ook je rem. Na ongeveer een half uur lopen kregen we onze eerste ziplijn over een riviertje heen, om te oefenen. Erg leuk om te doen, Dennis en ik hebben dit al eerder gedaan in Costa Rica, maar het is hier toch weer anders en in een andere omgeving.
Na dit kleine zipbaantje weer verder lopen, een uur lang omhoog klimmen door het mooie bos. Af en toe vergeet je hoe mooi het om je heen is, gewoon omdat we al 3,5 week aan het reizen zijn. En door de weken heen zoveel mooie dingen al gezien hebt. Toen we eindelijk gingen zippen begonnen we eerst met een enorm lange maar hele mooie baan, wow heel erg hoog en boven de bomen heen zoeven. Wat gaaf!!! We hebben banen van 400 en 500 meter lang gehad, de hoogste van 100 meter hoog en de snelste waar je met een rotvaart aankomt en dus goed moet remmen anders crash je tegen een boom. Op een gegeven moment viel er een boom, best een grote boom zomaar naar beneden. Ik dacht eerst dat iemand die omkapte maar dat was dus niet zo. En dat gebeurde op het moment dat we net gingen zitten om uit te rusten. Jeetje wat hadden wij allemaal een engel op onze schouders.
De gidsen hebben daarna met machetes de takken weggehaald en de weg vrij gemaakt voor ons. Daarna onze weg vervolgd en ondertussen een broodje kip gegeten en veel water gedronken, want het was toch best warm. Na ongeveer een baantje of tien gezipt te hebben en door het mooie bos gelopen te hebben waren we aangekomen bij onze boomhut op zo'n 60 meter hoogte. Echt heel erg gaaf en leuk gedaan! De wc is een Frans toilet en er is een douche en een wastafel met mineraal water. De schoenen moesten bij binnenkomst allemaal uit. Je komt zo je boomhut binnenvallen als het ware via de ziplijn. Na wat rondgekeken te hebben in de boomhut en wat gegeten te hebben gingen we met zijn achten en de gidsen nog een paar rondjes zippen. Het is echt zo gaaf en leuk om te doen, ik kan er geen genoeg van krijgen. Op een gegeven moment ging Emiel met de gids samen bij een zipbaan, toen zijn Dennis en ik ook samen gegaan. Zo dat was leuk zeg, een keer wat anders dan alleen en je maakt het samen mee. Deze baan was ook best lang en erg hoog,allemaal trouwens wel.
We zijn intussen ook nog naar een dorpje gegaan met twee huizen die ons eten aan het bereiden was. Sticky Rice met bonen en iets van varkensvlees, het gaat allemaal erg primitief want de mensen hebben niet veel, maar het smaakte goed. Rond zonsondergang terug naar de boomhut waar ik nog een paar mooie foto's heb gemaakt van de zonsondergang. Toen gegeten en met ieder 1 biertje gezellig in een grote kring en luisterend naar de muziek (andere Nederlander) van Kees zitten kletsen. Van de gidsen moesten we al
het eten in de blauwe koelbox plaatsen voor de ratten die s'nachts in de boomhut klommen. En volgens een paar hebben zij ook inderdaad geluiden gehoord wat leek op ratten.
Verder hoorde je ook geritsel in de bomen en dat konden nooit ratten, maar ik denk toch dat dat apen geweest zijn. Na een koude nacht half om half geslapen te hebben werden we om half 7 gewekt door onze gidsen. Eerst een simpel ontbijt en daarna tuigje om en weer een stuk of vijf ziplijnen gedaan. Onze gids vertelde dat hij wel wat Nederlands kon, hij zij weet je wat dit betekent: " Tik hem aan ouwe". Haha hoezo grappig en dan een vuist erbij. Hij wilde graag meer weten in het Nederlands dus dat hebben wij hem maar geleerd.
Na wat zippen gingen we naar de grootste boom van Laos, werd ons verteld. Zo wat een gigantisch hoge en grote boom, heb ze in Borneo ook wel van zo'n formaat gezien.
Maar het blijft toch indrukwekkend! Na een paar groepfoto's zijn we weer terug naar de boomhut gegaan voor een ontbijt. Rijst met bonen, wat verrassend! Maar goed het was wel goed te eten en het is een goed vullend ontbijtje. Daarna onze tas gepakt en terug gelopen en gezipt, daarna bij het kleine dorpje het tuigje afgedaan wat gedronken en de gidsen gedag gezegd. Wat een super ervaring, het was erg prijzig. Maar zeker mooi om een keer mee te maken. Daarna terug naar Huayxai en weer ingecheckt in ons hotel, wat gaan eten en gekeken voor het hoe en wat voor de slowboat die we morgenochtend gaan nemen naar Pakbeng en uiteindelijk Luang Prabang. Daarna hebben we Mike en Kwannie weer ontmoet die verder met ons reizen door Laos heen.

De grens van Thailand naar Laos....

Vanmorgen uit ons Nobel House is Chiang Mai uitgecheckt en opgehaald met een pick up die ons naar het busstation bracht. Vandaaruit moesten we zo\'n 5,5 uur met de bus naar Chiang Khong (grensplaats Thailand/Laos). We zouden volgens de man van het Nobel House een 1e klas plek hebben in de bus en daarom was deze 100 bath duurder dan normaal, daarnaast heeft hij ons ook nog teveel laten betalen voor de pick up naar het busstation. Snel verdiend met niets doen!
Uiteindelijk is iedereen hier toch op je geld uit, en die Thaise glimlach is toch maar schijn.
Daar ben ik na 6 keer in Thailand geweest te zijn wel achter. In Vietnam zijn de mensen echt oprecht vriendelijk. Maar goed na een lange busrit door prachtige landschappen met bergen, rijstvelden en palmbomen kwamen we aan in Chiang Khong. Daar werden we uit de bus gezet en daar moesten we dan verplicht met een soort van Tuk tuk naar de grens van Thailand naar Laos.
Het karretje was te zwaar met onze drie backpacks, drie rugtassen en drie personen erin.
Een backpack moest daarom in een andere tuk tuk. Eenmaal aangekomen werden we weer opgelicht voor 100 bath p.p. En toen de Thaise grens over, daar een buskaartje gekocht voor weer 120 bath voor drie personen. En toen de bus in wachten en nog eens wachten, tot die vol zit natuurlijk. Daarna na 1 km weer de bus uit, formulieren invullen, pasfoto en $35 en dan de grens over. Toen uiteindelijk weer 100 bath p.p. Voor een tuk tuk om naar ons hotel te gaan. Dus in een stuk van zo\'n 12 km bij elkaar waren we al heel wat geld lichter, nu maar hopen dat het allemaal de moeite waard is. Daarna het grensplaatsje Huay Xai maar gaan bekijken, pffff wat een armoe zooitje haha.... Dat is wel even wat anders. Ik dacht dat Vietnam schokkend was, maar dit dorp kan er ook wat van. Maar goed sta open voor alles en een nieuwe ervaring is altijd welkom.
Het dorpje is niet meer dan 1 straat met wat gare guesthouses en restaurants waar niemand durft te eten. Het is eigenlijk een opstapplaats voor de slowboat naar Luang Prabang of zoals voor ons naar de Gibbonexperience. We gaan het zien, ben erg benieuwd!