Vroeg wakker en om 07:50 uur worden we de eigenaar van de Ryokan gebracht naar het treinstation waar we onze weg gaan vervolgen naar Matsumoto. De treinkaartjes gehaald en gewacht in een rijtje om via de conducteur de trein in te stappen.Na een super mooie treinreis door besneeuwde bergen richting Matsumoto, rond 11:00 uur al bij ons hotel en we konden gelijk naar de kamer. In elk hotel ligt er een kimono klaar voor je om aan te trekken, is eens wat anders dan een gevouwde handdoek in de vorm van een olifant of vogel. In de hotelkamer horen we de hele tijd een kindermuziekje en we willen weten waar het vandaan komt, want het is best irritant. Hopelijk gaat het niet de hele nacht af, want dat zou een slapeloze nacht worden.Maar na enig zoeken hebben we het gevonden, het muziekje is van het stoplicht buiten dat de voetgangers mogen oversteken. Gelukkig is het S'nachts wel uitgegaan.Na het inchecken en koffers dumpen Maar gelijk op pad gegaan en we zien dat Matsumoto volop uitgaans- en eetgelegenheden heeft. Gelijk maar het bekendste gebouw van Matsumoto opgezocht, het " samurai kasteel". Het koste 600 yen p.p. entree, maar in het kasteel is echt helemaal niets te zien op een parket vloer, steile trappen en houten balken na. Op enkele foto's die je naar buiten kunt maken voor het uitzicht is het zeker het geld niet waard. Het enige grappige is dat we allebei onze schoenen uit moesten doen bij binnenkomst en van die bruin leren Japanse slofjes aan moesten. Nu wisten we allebei niet dat we beide 4 slofjes aan onze voeten hadden, het liep al zo super ongemakkelijk. De slofjes zijn ook nog eens veel te klein. Wel konden we nog met een samurai en een ninja op de foto, voor de rest was het niet heel spectaculair. Toch wel mooie plaatjes kunnen maken van het kasteel aan de buitenkant. Daarna wat rond gelopen in Matsumoto, gegeten en een biertje gedronken in de Irish pub en wat gerelaxed.
Dinsdag 28-03-2017 Nakesendo trail
Ons wat vergist in de treinaansluitingen richting Nagiso, de treinen gaan maar om de drie uur richting Nagiso. De eerste van 07:41 uur hebben we dus gemist, dan die van 10:25 uur nemen. Dit is een stoptrein en na bijna twee uur komen we aan in Nagiso waar we de bus nemen richting Tsumago. Dan in Tsumago onze koffers gedropt bij onze Ryokan genaamd 'Fujioto' We zijn al wat verlaat en gaan de Nakesendo trail van Tsumago naar Magome lopen. Dit is alleen maar berg op, beter is het om het andersom te lopen richting de Ryokan. Onderweg wat oude bospaden, watervallen en oude Japanse dorpjes gezien. Het is eind maart maar er staat nog niet veel in bloei het is allemaal een beetje dor en met 6 graden is het ook niet heel warm. Maar met een zonnetje en wat flink doorstappen is het te doen. De trail is precies 8 km lang en eenmaal aangekomen in Magome ( bus is net weg) moeten we wachten op de eerstvolgende bus of de route terug lopen. Een taxi komt net aangereden maar die vraagt 35000 yen ( ongeveer €34) voor 8 km. Dus dat wordt wachten op de bus, geen probleem wel de kou is niet zo fijn en een ergens binnen zitten wachten is ook geen optie. Maar om 17:19 uur de laatste bus genomen naar de Ryokan in Tsumago en onE koffers zijn al in de kamer gezet. Om 18:00 uur worden we verwacht bij het eten een 10-gangen diner met alleen maar traditioneel Japanse hapjes, waaronder ook de Kobe beef. Eerst op de kamer onze kimono aan en Japanse slofjes, die mogen natuurlijk niet ontbreken. Er wordt een foto van ons gemaakt in kimono en we gaan door de papieren deuren heen, waar we naar onze tafel worden gebracht. Een setting die precies Japans, omgeven door een Japanse tuin, kimono, tatami matten een lage tafel, Japans servies en een 10- gangen diner met dingen die ik nog nooit gezien heb zoals geconfiteerde kersenbloesem, gefrituurde pompoen, Kobe beef, gefrituurde wespen, allerlei soorten paddestoelen, verse zalm met wasabi. Het waren smaken die ik nog nooit geproefd had, niet alles was even lekker maar ben blij dat ik het echte Japanse eten geproefd heb. Na bijna twee uur eten verder niet veel meer gedaan, buiten was het maar liefst -3 snachts brrrrr.
S'morgens vroeg ontbeten en eerst de metro naar Ueno genomen en vanuit daar de JR shinkansen trein naar Nagano toe. Daar moeten we overstappen op de Dentetsu lijn naar Judanaka toe, helaas wordt dit niet door de JR pass gedekt en kost ons dus weer bijna zo'n €25. De hele reis duurt duurt bijna 4 uur en onderweg zien we mooie landschappen met besneeuwde bergtoppen en Japanse huisjes. Rond 13:00 uur zijn we op het treinstation van Judanaka beland en daar staat een man die ons een routekaart in de hand duwt en ons de weg wijst naar de Ryokan. Heel beleefd en niet opdringerig, dat is wel erg fijn hier in Japan maar de mensen verdienen dan ook genoeg hier. Na een minuutje of 10 lopen komen we aan bij onze Ryokan, daar op een bel gedrukt te hebben komt er een oude man tevoorschijn. Hij geeft aan dat we onze schoenen uit moeten doen en een paar slofjes aan, want dan doen alle Japanners zelfs in het vliegtuig.
Na het inchecken heeft de Ryokan eigenaar ons naar de sneeuwapen gebracht, de temperatuur is rond het vriespunt en we moeten een erg blubberig, besneeuwd pad van 1,6 km aflopen voordat we de sneeuwapen hebben bereikt. Het is best koud en er ligt overal sneeuw, na het bereiken van de sneeuwapen zit er helaas geen een in het warmwaterbad. Wel kun je ze van dichtbij fotograferen, en ze zijn ook nog eens super schattig! Na ongeveer een 0:45 minuten gaan we de 1,6 km maar weer terug lopen richting de bushalte die ons weer richting Yudanaka treinstation brengt. Daarna bijgekomen in de Ryokan, die overigens erg leuk is om te zien en om een nachtje te verblijven. Je moet slofjes aan bij binnenkomst, het heeft een mannen en een vrouwen onsen ( warmwaterbad )Het heeft verder matjes op de grond in onze kamer, papieren ramen met uitzicht op de tuin met een vijver met 1 koi karper erin, een Japanse tafel met Japanse stoelen op de grond. Laten we voor de vorm een Japans spelletje yahtzee spelen. De toilet is geweldig die is verwarmd, ook heeft de eigenaar een thermoskan met thee neergezet voor ons. De Ryokan is wat gedateerd maar ik vind hem erg knus.
Vanmorgen na een rustige vlucht om 09:45 uur aangekomen , toen de JR railpassen moeten halen op Narita AirPort terminal. Helaas stond er een mega grote rij en het duurde bijna een uur voordat ik de passen had omgewisseld. Toen moesten we nog bij station Suidobashi zien te komen met de JR trein, maar omdat we de JR railpassen nog niet gaan gebruiken. Maar eerst moesten we weer bijna een 3 kwartier in een rij wachten voor een suica kaart, daarmee zijn we in twee uur naar ons hotel in Suidobashi gereisd. Eindelijk rond 14:00 uur komen we eindelijk aan bij ons hotel en konden we gelijk naar de kamer. De hotelreceptionist wilde dat we gelijk betaalden maar we hadden nog geen geld bij ons om te betalen. Toen wilden we geld gaan pinnen, maar vergeten de pinpas op werelddekking te zetten, super stom van ons natuurlijk. Bij terug komst in het hotel ging het gordijn achter de bali met een ruk opzij en ja hoor daar stond de receptionist helaas moesten wij hem weer teleurstellen. Daarna zijn we gelijk even de deur uitgegaan en om de omgeving te verkennen, er staat een reuzenrad, een enorm hoge achtbaan en een waterachtbaan midden in de wijk Suidobashi. Rond 17:00 uur terug gegaan naar het hotel want we waren helemaal stuk na 32 uur wakker te zijn geweest.
Vrijdag Tokyo, 24-03-2017
Heel erg vroeg wakker, ontbeten en richting het Imperial palace gelopen. Dat was niet echt heel spectaculair en toen de metro maar genomen de wijk Ueno om een glimpje op te vangen van de vele kersenbloesem bomen die hier zouden staan. Die stonden er wel maar helaas net in de knop dus heel veel bloesems hebben we niet gezien. Ja een boom en die werd omsingeld door Japanners die elk bloesempje op de foto wilden en vele selfies er mee maakten. Tja wat moet ik van de Japanners zeggen, het is niet uit te leggen aparte mensen. Voor elk ding hebben ze wel een gebruik, ze zijn echt super beheersbaar en heel erg behulpzaam en aardig. Daarvan is echt niets op aan te merken!
Zoals iets afrekenen, je legt het geld met twee handen in een bakje en dan pakken hun het er weer met twee handen uit. Dan vertellen ze iets in het Japans aan je en leggen met twee handen ( alles gaat met twee handen tegelijk) het wisselgeld weer in het bakje. Of het roken hier is ook erg apart, nergens mag je roken op straat want dat krijg je een boete van 2000 yen (€20). Maar dan heb je buiten op plekke rookzones of je hebt een soort portemonnee die je mee moet nemen en daar druk je je sigaret in uit. Ook in bijvoorbeeld een speelhal mag je in een hoekje roken. Maar enorm veel Japanners roken en die gaan dus naar die zones of je hebt winkels waar ze sigaretten verkopen en dat is gelijk een soort van rokershok, erg apart dus.
De toiletten is ook een apart verhaal, je kunt vogelgeluiden of zeegeluiden horen terwijl je op de wc zit, een verwarmde bril, douche en bidet in een. Helaas staan de knopjes in het Japans en hoe je door moet trekken is dan ook een raadsel, bij elke wc weer een verrassing.
De metro is ook apart, het staat of half vol of stamp vol met mensen maar niemand zegt iets, het is muisstil. Je kunt gewoon een speld laten vallen en die kun je nog horen. Ook is het zo bij het uitstappen gaan de Japanners al een rij vormen voor de roltrap aan de linker kant, zodat rechts van de roltrap de mensen gelijk naar boven kunnen lopen. Ook dit gaat super geoefend, ook buiten voor een restaurant of bushalte staan de mensen achter elkaar een voor een te wachten en ze zeggen niets. Heel apart maar wel mooi dat zoiets bestaat!
Zo waren wij dus vandaag na de wijk Ueno naar de wijk Akibahara gaan lopen, dit is de electronicawijk. Daar aangekomen zie je overal gebouwen met mega grote reclame, neon lichten en veel enthousiaste Japanners. Las Vegas zou er jalours op worden.
Na het ontbijt richting de wijk Shinjuku en Harajuku, na een keer verdwaald te zijn met de metro op naar de Meji Shrine. Dat is een oude tempel temidden van het Yoyogi park, vanuit het metrostation loop je er zo naar toe. Yoyogi park heeft hele oude en hoge bomen en ondanks dat er heel veel mensen waren, straalden het toch een soort van rust uit. Na wat gelopen te hebben zijn we bij de Meji Shrine aangekomen, maar waarschijnlijk zijn wij er te vroeg uit gegaan, want de tempel die bedoelde hebben we niet gezien. Wel een andere houten tempel. Maar dat mocht de pret niet drukken, daarna maar op zoek naar het monstercafe voor een echte Tokyo ervaring.
De vlucht vanaf Eindhoven ging mooi op tijd en verliep in de lucht gelukkig erg soepel. Onze geregelde taxichauffeur stond al te wachten op ons met een hippe smartphone met mijn naam erop, super cool natuurlijk als je dat zeker niet verwacht van een land als Litouwen. Eerst even nog de Vilnius card gekocht voor €15 p.p. Op het vliegveld en zo mee naar de hippe Skoda voor een ritje van nog geen 10 minuten naar ons appartement in Vilnius old town. Dimitri waar ik het appartement geregeld heb stond ons voor de deur al op te wachten, en liet ons het appartement zien. Echt een heel groot appartement met twee slaapkamers, badkamer, keuken, eethoek, woonkamer, met echt alles erop en eraan...... we zijn aangekomen op 16 februari en dat is een feestdag in Litouwen. Maar we merken er vrij weinig van, want het is rustig op straat. Na wat rond lopen door het oude centrum van Vilnius maar in een restaurant gaan zitten op aanraden van Dimitri ( onze appartement eigenaar) waar we echt Litouws eten kunnen proberen. Dat willen we ook graag, dus prima na de menukaart bekeken te hebben lijkt bijna alles wel met cranberry bessen op de menukaart te staan. Nu ben ik daar niet een super fan van, dus na enig zoeken vinden we ook iets zonder cranberry's in het gerecht. Het was een soort varkenshaas met aardappel in een aparte saus maar smaakte prima.
S'middagsom 16:10 uurvertrok onze vlucht van Eindhoven naar Lissabon, na zo'n 2,5 uur vliegen geland. Uiteindelijk na het ophalen van onze Lisboa cards het regelen van een taxi kwamen we rond half 8 aan bij ons hotel in Alfama. Toen op advies van onze hotel receptionist bij een heel klein knus restaurantje gaan eten midden in Alfama. Het eten smaakte heerlijk en alles was Portugese keuken en de prijs was ook goed te doen.
Gelukkig waren we net op tijd om een tafel te bemachtigen want in no time stonden er hele rijen met mensen die wilden komen eten. Daarna nog wat rond gelopen in Alfama wat echt een super pittoreske wijkje is met heel veel sfeer, alleen de heuvels zijn bijzonder stijl en overal liggen kleine gladde kinderkopjes.
Zaterdag 10 september
Allebei heel vroeg wakker rond half 7 s'morgens gelijk maar gaan ontbijten, wat trouwens best een goed ontbijt was en ook voor het eerst Pasteis de Nata geprobeerd (is een klein pasteitje met een soort pudding erin en specialiteit in Lissabon).
Toen spullen gepakt en omdat de oude tram 28 voor het hotel stopt zijn we maar ingestapt en we konden om deze tijd nog een stoel uitkiezen. Dat hoef je s'middags of s'avonds niet te proberen, dan staan de kleine trams 28 helemaal vol.
We hebben de hele route afgelegd met de oude tram tot aan het eindpunt de Panzeras begraafplaats. We waren te vroeg om daar een kijkje te nemen en hebben toen de tram weer terug genomen richting het centrum, waar we te voet verder zijn gegaan.
Onderweg van alles gezien, Barrio Alto, vlooienmarkt, De Ponte de25 Abril(de Golden Gate look a like bridge), LX Factory en na dit alles zijn we bij de Time-Out food market wat gaan eten.
Een heel mooi concept, een enorme hal met allerlei soorten eten, je besteld iets, krijgt een kastje mee en als deze afgaat kun je je bestelde eten ophalen en aan een tafel in de food hal opeten.
Na deze break zijn we verder via het water terug gelopen richting Alfama.
Mijn geest wil nog wel maar mijn benen, rug en voeten willen niet meer. Dit komt door de vele heuvels en kinderkopjes die Lissabon rijk is waardoor het lopen moeizaam gaat.
Gelukkig even opknappen op de hotelkamer voordat we er weer op uit gaan.
Zondag 11 september
Weer vroeg wakker, ontbeten en op naar het klooster van de jeronimos in Belem waar we met de metro naartoe zijn gegaan en eenmaal daar aangekomen hebben we zo'n00:45minuten in de rij staan wachten. Mede hierdoor omdat alle groepsreizen voorrang krijgen en het gewone klootjesvolk met een Lisboa Card heel lang in de rij mag wachten totdat ze binnen mogen. Echt een ongeorganiseerd zooitje, maar dat vind ik tot nu op heel veel plekken in Lissabon. Dus na een tijd wachten eindelijk naar binnen en daar wat rond gelopen, echt groot is het niet maar de uitgehouwde beelden en ornamenten zijn best mooi om te zien. Na ongeveer een 20 minuten rond lopen zijn we eruit gegaan en bij Pasteis de Belem een paar gehaald omdat die schijnbaar de lekkerste van heel Lissabon schijnen te zijn. Na een wachtrij een paar van deze lekkernijen besteld en opgegeten en ze smaken inderdaad helemaal niet verkeerd. De wachtrijen zijn echt overal absurd en lang en daarom slaan we Torre de Belem maar over deze keer. Terug met de tram richting het centrum waar we Barrio Alto verder gaan verkennen.
Barrio Alto heeft hele leuke staatjes en een paar mooie uitzichtpunten en deze zijn we gaan verkennen, eerst met het trammetje zo'n 150 meter schuin omhoog om in Barrio Alto te komen. Vlakbij het trammetje heb je een heel mooi uitzichtpunt, verder is Barrio Alto meer een uitgaanswijk.
Maandag 12 september
Vandaag vier ik mijn verjaardag en die wilde ik graag in Sintra vieren, dus vroeg uit de veren ontbeten en de trein naar Sintra genomen. De reis met de trein duurde ongeveer zo'n 45 minuten, aangekomen in Sintra gelijk bus 434 genomen naar Pena Palace die als hoogst gelegen kasteel ligt. Deze kun je dus ook bijna niet lopen, bij de ingang van Pena Palace aangekomen moesten we enorm lang wachten totdat we eindelijk naar binnen konden. Ook weer met de Lisboa Card maar voorrang kun je hiermee vergeten, een kaartje uit de automaat gaat sneller. De korting die het wachten je oplevert is maar €0,40 per persoon, daarvoor mag je wel 35 minuten wachten totdat je naar binnen mag. Eenmaal binnen zagen we een soort van Disney kasteel in allerlei felle kleuren, best grappig om te zien. Ik vond het een erg apart maar toch heel mooi kasteel ook de inrichting was mooi gedaan. Ondanks het lange wachten meer dan de moeite waard om dit te bezoeken.
Na ongeveer een twee uur rond lopen zijn we met de bus weer terug naar Sintra centrum gegaan om vanuit daar te lopen naar Quinta de Regaleira. Het centrum van Sintra is overspoelt met toeristen en dus niet echt heel fijn om daar rond te lopen. Vanuit Sintra centrum ben je binnen 10 minuten lopen in Quinta de Regaleira, een bus konden we ook nemen maar we blijven natuurlijk Nederlanders en die kostte ons toch €10 en het lopen ging prima dus waarom moeilijk doen als het ook gratis kan :)
Eenmaal binnen was hier gelukkig de rij niet zo lang en ik wilde heel graag de tuin bezoeken van dit landhuis. De voorkant van dit landhuis met de beplanting was echt heel erg mooi om te zien en de rest van de tuin is groot en je hebt verschillende delen met grotten, waterputten en mooie varens. Hier een tijdje rond gelopen en omdat onze benen niet echt meer meewerkten zijn we terug naar het station, waar we gezellig samen nog een hapje hebben gegeten voor mijn verjaardag. Daarna weer richting Lissabon met de trein en een beetje opgefrist in het hotel , s'avonds zijn we nog even naar het nieuwe gedeelte van Lissabon gegaan met de metro en daar was ook een enorm winkelcentrum waar we wat hebben rond gelopen.
Daarna terug naar het hotel en tot mijn verbazing staat er een fles champagne, fruit en chocolade voor mijn verjaardag. Dus ik de receptie gebeld of dit wel klopt en jazeker speciaal voor mijn verjaardag! Wat een top hotel, heb nog nooit zoiets mee gemaakt op onze reizen. Daarna zijn we in de bar van het hotel mijn verjaardag nog gaan vierenen was gezellig.
Dinsdag 13 september
Heerlijk uitgeslapen, want om 12 uur moeten wij het hotel uit zijn maar onze vlucht vertrekt pas vanavond om 18:25 uur. Dus moeten we s'middags nog even uitzingen. Dus een beetje relaxen kan ook geen kwaad. Ik moet zeggen het hotel is een topper midden in Alfama, maat super centraal en rustig mooi design hotel.
rond 12 uur nog een rondje door Lissabon centrum gelopen en rond 16:00 uur de metro gepakt naar vliegveld Einde Lissabon reis.
was zeker een erg leuke bestemming, zeker de moeite waard!
Vanmorgen vroeg ontbeten en snel met de auto naar Varadero, aan de vrouw die op onze auto heeft gepast de weg gevraagd en wonder boven wonder gaat het in een keer goed.
Na een uurtje of vier komen we aan bij Varadero en we vinden ook in een keer Beny's house (onze casa). Nu nog een casa voor Rahel regelen, want er is helaas geen plek in de onze.
Maar onze eigenaar heeft al een eigenaar gebeld en ze kan er terecht.
Daarna heerlijk op het strand gaan liggen, heerlijk dit is vakantie!
Daarna want rond gelopen door Varadero maar het is niet te vergelijken met de rest van Cuba. De wegen zijn goed, overal winkels en restaurants, als je hier komt als toerist proef je niets van het echte Cuba. Toch vind ik Varadero op dit moment prima, een beetje luxe is best fijn. De casa van Beny is super, schoon, locatie top, naast het strand, het beste eten tot nu toe van wat we gegeten hebben in Cuba en hij is een top vent. S'middags komen we de meiden uit Duitsland tegen die oorspronkelijk uit Ethiopië komen die we eerder al in Trinidad zagen. Zei vertelden dat ze voor best een hoog bedrag naar Cayo Coco zijn gegaan om te genieten van de mooie witte stranden en de zon. Maar helaas was de werkelijkheid anders, het stormde er en er was geen zon te bekennen.
Dat was erg balen voor de meiden, en zei zeiden dat de stranden van Varadero net zo mooi zijn. Na best lang kletsen terug gelopen en voor het eerst kreeft gegeten in de casa van Beny, echt verrukkelijk. We krijgen voor €15 een 5-gangen diner, dat is niet verkeerd en het smaakt ook nog eens heerlijk! Morgen maar weer eten in de casa.
28 november, Varadero
S'morgens na het ontbijt het schiereiland van Varadero gaan verkennen.
Het is niet veel meer dan alleen resorts met all-inclusive hotels en een paar straatjes met winkeltjes, restaurants en marktjes en natuurlijk het mooie zandstrand.
Vanmorgen ook maar na wat rondrijden de auto teruggebracht en gelukkig alle borg terug gekregen. Daarna met Rahel en de meiden uit Duitsland naar het strand gegaan om te zonnen en zwemmen, heerlijk! Mooi wit strand en een super blauwe zee en de temperatuur van het water is ook niet echt verkeerd. Na dit bijna de hele middag te hebben volgehouden zijn we bij een soort Cubaanse Mac Donalds gaan eten, goedkoop maar de smaak is niet echt hetzelfde als Mac Donalds. Het was erg gezellig met de meiden en na wat uren kletsen ging de tijd ineens erg snel. Na het eten in de casa zijn we gaan stappen bij La Bamba, dat is de disco van een hotel. Daar eenmaal aangekomen staat er ook weer een rij, net als bij de disco in Trinidad gaat het niet al te snel maar we hoeven gelukkig minder lang te wachten.
Eenmaal binnen hadden we het gevoel dat de muziek even was opgezet (top 40) enom 00:00 uurzou de dj zijn skills laten horen, maar na een uur was de muziek nog steeds even slecht en zacht dat we de Cubaanse norm van de een disco maar links laten liggen en weggaan. We gaan maar richting de kroegjes bij onze casa, daar heb je ook een Beatles kroeg waar hele slechte heavy metal te horen is. Wat niet meer klinkt dan hele hard gekrijs in de microfoon en wat slecht gitaarspel, pff nee dit is niet echt wat we zoeken.
Dan maar doorlopen naar het volgende tentje met weer erg slechte muziek, ik geloof dat dit niet de stapavond van ons leven wordt. We vinden het ookalle 5niet echt heel erg boeiend en hebben hetom 02:00 uurmaar opgegeven en naar de casa gegaan.
29 november, Varadero
Na 5,5 uur slaap gaan ontbijten en afgesproken met de meiden om naar het strand te gaan, maar helaas zoals best vaak deze vakantie gaat het waaien en regenen.
We gaan maar schuilen bij de koffietent tegenover onze casa en daar gezellig een bakkie doen. De rest van de dag is het af en aan met zon en regen best jammer, want buiten op het strand liggen heeft Varadero niet bepaald veel te bieden.
S'middags afscheid van de meiden genomen want die vertrekken vandaag al naar Havana voor hun laatste eindstop om daarna weer naar huis te vliegen. Wij zouden opzich ook wel naar huis willen, maar moeten het nog even uitzingen tot donderdag.
Hopelijk zit het weerons morgenmee en kunnen we nog even van het strand genieten op onze laatste dagen. S'avonds weer super lekker gegeten bij Beny, want koken dat kan zijn vrouw wel. Nog heel gezellig met twee Duitsers van een jaartje of 50 zitten kletsen die echt al heel erg veel van de wereld gezien hebben. Waanzinnige verhalen over Australie waar ze inmiddels al 4 keer geweest zijn, toch maar weer op de agenda zetten.
Altijd gaaf om mensen te spreken die al heel veel gereisd hebben, dus dat was wel een gezellig avondje.
30 november, Varadero
Na het ontbijt richting strand gegaan, want het was gelukkig erg mooi en goed strandweer.
Super lekker zonnetje, windstil en de golven die iets minder hoog zijn als de dagen ervoor.
Verder een Chill dagje en weer heerlijk gegeten bij onze casa.
1 december, Varadero
Dagje strand en na het avondeten met onze nieuwe Duitse buren van een jaartje of 30 een drankje gedaan bij de casa en de WIFI spot opgezocht die vlak bij onze casa ligt, eigenlijk ligt hij twee straten naast onze casa. Hebben we daarvoor gisteren 25 straten teruggelopen in de hitte op zoek naar een Wifi spot die er helemaal niet blijkt te zijn, wel is er een Etesca shop waarje een 2 uur internet kaartje kunt kopen om op een Wifi spot te gebruiken. Na wat drankjes en onze reisverhalen en reiservaringen van Cuba ga ik mijn bedje opzoeken.
2 december, Varadero/Havana
Na het afscheid van Beny de meiden en de Canadeese buren stond onze taxi naar Havana al voor de deur. We zouden een collectieve (gedeelde) taxi voor 35 cuc naar Havana hebben met nog twee andere mensen. Ik had er wel bij verteld dat het een grote auto moest zijn omdat we er veel en grote bagage hebben. En ja hoor, wat stond er voor de deur een MG autootje die best klein is voor 4 grote koffers, handbagage en 4 volwassenen.Dat ging natuurlijk nooit passen en degene die mee zouden gaan, schudden al nee met hun hoofd. Oké de chauffeur had een voorstel €15 meer betalen en de auto was privé voor ons.
Maar nee dat wilde ik niet, we hebben immers een prijs afgesproken en ik heb duidelijk verteld dat we twee grote koffers en handbagage hebben en toen hij dat is geen probleem.
Na enige onderhandeling gaan we uiteindelijk voor €42 van Varadeo naar Havana.
Na een hele mooie route en prachtig weer komen we rond 11:00 uur aan bij de casa van Tamara. Daar staan Nana en Ilianne ons al optie wachten.
Zij doen samen de schoonmaak en koken, maar beginnen al om 06:00 uur aan het ontbijt, terwijl de meeste toeristen pas om 09:00 uur gaan eten. Waarom beginnen ze zo vroeg en wat doe je 3 uur lang aan het voorbereiden van een eitje en wat toast, ik weet het niet.
Ze hebben mij en Dennis de 4 ochtenden dat wij er waren in ieder geval wakker gemaakt.
Mooie baan, de hele dag hangen in en om de casa een kamer schoonmaken en wat kletsen, een top baan! Om een uurtje of 12:00 zien we Rahel weer, nu nog naar de Havana Club voor een drankje en lekker gegeten bij een Goed Italiaans restaurant wat Rahel wist te zitten. S'middags afscheid genomen, wat erg jammer was na een super gezellige tijd gehad te hebben. Maar we gaan zoiezo afspraken in Nederland.
3 december, Havana/ Amsterdam
Laatste dag nog wat souvenirs gehaald en 4 uur voor tijd gaan het vliegveld en die tijd hadden we ook echt nodig. Het gaat onwijs traag zowel Cuba in als uit.
Ook mochten we na de afschaffing van de 25 cuc p.p. Die nog wel betalen, omdat wij een vliegticket hadden voor 1 mei.
Na een hele heftige en turbulente vlucht Nederland weer gehaald en kunnen we weer terug denken aan een vreemd, apart land met vele tegenstellingen. Mooie lanschappen gezien, leuke mensen ontmoet, lekker gegeten maar ook heel veel viezigheid en armoede gezien al met al een ervaring rijker.
Vroeg ontbeten en afscheid genomen van Johan en de superschattige teckel Saddie, Rahel opgehaald bij haar casa en via Toppes de Collantes naar Santa Clara gereden.
Toppes de Collantes is een groot national park dat erg hoog ligt, de wegen waren ook bijna niet te rijden met onze Peugeot 208 omdat die het bijna niet trok en de enorm steile weg misschien wel te steil was. Maar gelukkig kan Dennis super goed rijden en heeft het prima gedaan! Onderweg zijn er een paar mooie view punten en daar zijn we gestopt om even wa mooie foto's te maken. Daarna onze weg vervolgd naar Santa Clara met zijn drieën, de weg werd af en toe enorm slecht en grind en enorme gaten zijn geen uitzondering.
Na bijna vijf uur in de auto komen we aan in Santa Clara, maar Rahel heeft wel een straat en huisnummer maar wij niet. Eerst de casa van Rahel zoeken, dat ging gelukkig vrij snel, nu de onze nog. Pfff dat was een lastige kluif, geen straat of huisnummer maar alleen een casa naam en een klein plattegrondje die ik had opgeslagen op mijn ipad waar het ongeveer zou moeten zijn. Maar met smalle eenrichtingsstraten met kippen, honden, paardenkarren, auto's, mensen lopend op de weg met allerlei spullen is het bijna niet te doen.
Na bijna een half uur fout rijden en zoeken, ben ik uitgestapt en het mensen gevraagd.
Yes eindelijk gevonden, de casa zat goed verstopt en het was een prachtige super grote casa met een binnentuin. Eerst de auto drie blokken verder weggezet, bij een vrouwtje die er wel heel goed op let voor 2cuc per dag. Ze verteld in heel snel Spaans dat ze er heel goed op let. Mooi nu ff de stad in en Rahel opzoeken en een hapje eten ergens.
In eerste oogopslag ziet het er wel netjes uit, maar sfeer het het niet echt weer alleen maar hele oude afgebladderde en vervallen huizen. Het heeft een beetje weg van Cienfuegos waar we ook niet over te spreken zijn. Maar na een paar rondjes te hebben gelopen richting de casa om daar een hapje te eten. Onze casa heeft op het dak een heel groot restaurant, het beste restaurant van heel Santa Clara volgens Tripadvisor.
Maar na wat besteld te hebben en te hebben gegeten vond ik het de slechtste maaltijd van de hele vakantie tot nu toe. Ik wil er liever niet meer eten, maar goed zoveel was er niet te eten verder in de stad dus we hadden niet veel keus. Al moet ik bekennen dat het ontbijt de volgende ochtend wel goed en lekker is. S'avonds hebben we bij de bar van het hotel wat drankjes genuttigd en wat met de jongens achter de bar gesproken over hoe zij over het echte Cuba denken en dat is toch anders dan de verhalen die je van de meesteCubanen hoort. Het leven is lastig maar toch ook weer niet, hun (barmannen van onze leeftijd) willen graag dat het verandert. En ik snap het nu ook heel goed, hopelijk verandert Cuba ook voor de mensen.
26 november, Santa Clara
Vanmorgen ontbeten en Rahel staat voor onze casa en komt bij ons in de casa slapen want dan kunnen we morgen vroeg met zijn allen gelijk er vandoor met de auto naar Varadero. Ook scheelt het iedereen een beetje geld, we hebben immers toch drie bedden net als in elke casa tot nu toe.
Daarna wilden we graag het graf van Che Guevara zien en het grote beeld en het treinmonument van Che Guevara. Maar helaas zaten de weergoden ons niet mee en op het moment dat we bij het beeld van Che staan komt het met bakken uit de lucht.
Toen maar binnen naar het graf van Che Guevara en 38 andere mede strijders die ook in Bolivia gesneuveld waren. Deze resten zijn pas in 1997 naar Cuba gebracht en begraven.
Daarna konden we wat oude foto's zien van Che en Fidel en Raoul Castro, best interessant en het kostte dit keer geen entree. Daarna nog wat rond gelopen door Santa Clara maar de plaats is nog steeds niet boeiend. Wel komen wij het Nederlands stel uit Alkmaar weer tegen, best grappig in Cuba komen we bij elke plaats dezelfde mensen tegen.
Maar helaas hebben zij een excursie naar de sigarenfabriek en moeten daarna met de bus naar Matanzas. En doordat de regen maar niet ophield zijn we maar een Chill dag gaan houden in onze reusachtige casa, wel jammer maar Santa Clara heeft toch niet echt wat te bieden.
08:00 uurontbijt en vroeg weggegaan uit deze stomme plek, deze stad komt echt in mijn top 3 slechte steden ever! Na een gatenweg langs de kust komen we rond11:50 uuraan in Trinidad, nu de weg nog naar de casa van Johan vinden.
Dit gaat natuurlijk weer erg lastig zonder enige bewegwijzering, dus heb Johan maar gebeld en hij is gelijk op zijn fiets gestapt om ons voor te rijden en ons door het oude centrum van Trinidad te leiden. Het ziet er nu al erg mooi uit met de pastelkleurige huizen, kinderkopjes, ja dit heeft wel iets heel moois.
Na wat wachten tot de casa klaar is, spullen neergelegd enom 13:00 uurmet Rahel afgesproken want die is jarig en we gaan met haar lunchen.
Zo gezegd zo gedaan en na wat zoeken iets gevonden van een best mooi uitziend restaurant, na twee dagen van uithongering in Cienfuegos hebben we echt enorme honger.
Dus maar flinke porties besteld, het is heerlijk en de slappe friet maakt mij niet uit heb gewoon zo'n honger. Daarna een rondje gelopen te hebben daarna naar de casa om ff op te frissen voor een stapavondje in Trinidad.Om 19:00 uurweer met Rahel afgesproken en eerst een drankje gaan doen op Plaza Mayor, en dit was zoals ik mij Cuba voorstelde.
Een mojito met een mooi uitzicht op een plein, bandje, dansende mensen en gezelligheid.
Eindelijk hetgeen waar ik op hoopte was er nu, na een paar Mojito's richting het favoriete restaurant van Johan (onze casa eigenaar) gegaan, San José er staat alleen wel een wachtrij van een half uur.
Maar het is het wachten waard, want ik heb in Cuba nog niet zo lekker gegeten als vanavond garnalen in heel veel knoflook, heerlijk!
Daarna rond een uurtje of23:00 uurweer naar Plaza Mayor, maar het is nu zo druk dat je op de trap moet staan of zitten met je drankje en naar de muziek luistert en naar de dansende mensen kijkt. Toen maar besloten dat we nog naar de grot disco Ayala wilden, die onder een grote boom is verstopt. Na enig klimwerk naar deze discotheek toe, staat er een enorme rij waar wevan 23:55 tot 01:25staan te wachten om binnen te komen.
Normaal gesproken zou ik nooit zo lang wachten, maar we wilden dit toch een keer meemaken en we hebben een aantal Nederlanders ontmoet die achter ons in de rij staan en dat is ook erg gezellig. Yes we mochten naar binnen en zeker apart om mee te maken, maar de muziek is niet helemaal mijn ding en de dj praat er continue doorheen, net zoals op de radiozenders in Cuba. Na een drankje te hebben gehaald met onze entreebon ons enige tijd vermaakt enom 04:00 uurrichting casa.
22 november, Trinidad
Vanmorgen na 3 uur slaap ontbeten en weer fris en fruitig Trinidad in, super leuk hoe muzikanten je vermaken met muziek en dansen in de ochtend. Ook is er een leuk marktje waar we wat souvenirs kopen. Rond een uur of12:00richting het strand Playa de Ancon dat zo'n 15 km van Trinidad afligt, heel relaxed daar gezwommen in de mooie zee en op het strand wat er zeker niet verkeerd uitziet lekker in de zon gelegen.
S'middags weer terug naar Trinidad en s'avonds afgesproken met Rahel om te eten en een drankje te doen, we ontmoetten bijna iedereen die we eerder in Cuba al waren tegengekomen echt te grappig! Met een Nederlands stel uit Alkmaar en Rahel zijn we maar San José gegaan om weer lekker te gaan eten, daarna wilden we naar Plaza de Mayor maar het regent steeds. Dan maar op tijd terug naar de casa.
23 november, Trinidad
Vanmorgen samen met Dennis een rondje door Trinidad gemaakt, het hoogste torentje van de stad bekeken en het uitzicht is er erg mooi. Ze laten per keer maar 10 mensen op de toren en dus lekker rustig, alleen de trap naar boven is net een zolder flisotrap en behoorlijk steil en smal. Na dit uitzicht te hebben bekeken een internetkaartje gaan halen bij de Etesca, dit viel niet mee want we hebben er mee als een uur over gedaan om binnen te komen want de portier liet steeds de Cubanen voor en wij konden barsten. Een soort van uitsmijter die ons steeds weigert bij een disco, en we wilden alleen heel even een internet kaartje halen. Maar nee hoor we stonden vooraan en iedereen die voor hun in kaartjes handelden, Oude Cubanenen en. Scholieren die mochten steeds voor.
En wij mochten maar niet naar binnen er stond stond ook een Cubaan naast ons die er maar niet in mocht, omdat hij waarschijnlijk geen vriendjes met de portier is.
Daarna geprobeerd om met de Sony telefoon van Dennis Wifi te ontvangen, maar na vele pogingen ging dat niet. Dus toen maar de ipad gaan halen voor een Wifi verbinding en dat ging gelukkig wel. S'middags en s'avonds bij restaurants San José gegeten , overheerlijk!!!
We wilden s'middags net weggaan en toen kwamen we de Duisters tegen die ons steeds achtervolgen lijkt wel. Ook regende het zo hard, dat we maar een bakje koffie hebben genomen en gezellig hebben gekletst. Daarna zijn we in La Bodeguita beland met een Pina Colada en twee hele leuke bandjes, daar kon ik de hele avond wel blijven zitten wat waren die muzikanten goed zeg. Maar weer twee cd's gekocht en terug naar de Casa om ons voor te bereiden voor vanavond. Onderweg kwamen we Arie uit Rotterdam nog tegen die met een Sawadee groepsreis op stap is en de mensen van de groepsreis niet leuk vindt.
Vanavond maar afgesproken voor een drankje met Arie, maar na het eten naar de Plaza Mayor gegaan en het was rustig en er stonden dit keer hekken en je moest entree betalen om op een terras te kunnen zitten. Dit vonden wij een beetje jammer en de sfeer zat er niet meer in en Arie stond ook niet op de afgesproken plek.
24 november, Trinidad
Na het weer super uitgebreide ontbijt met Rahel wat leuke souvenirs gekocht en omdat het zo hard waaide en net niet regende een drankje gaan doen waar ook een heel leuk bandje stond. Daarna weer wat door de straatjes van Trinidad heen gelopen en er is altijd wel iets te zien, dat maakt het ook wel weer boeiend. S'middags nog even gegeten bij ons favoriet restaurant San José en daarna nog naar La Bodeguita en de Plaza Mayor voor een drankje en om naar de muzikanten te luisteren. Nu moest je ineens bij de Plaza Mayor entree betalen om de trap op te mogen, beetje vreemd want eerder was het gratis.
Daar een drankje gedaan en daar kwamen we de zanger tegen van de band waar we s'morgens uitgebreid naar hebben zitten kijken. Ondanks dat was de sfeer er minder dan andere dagen en er waren busladingen vol met toeristen uit Duitsland en België en dat vind ik dan weer minder boeiend. Dus maar weer richting de casa want morgen weer fris en fruitig naar Santa Clara.
